Boyalar – R. Sâre Doğan

Çok şeye alışıyoruz bu hayatta. Evet, o kadar çok şeye alışıyoruz, belki boyun eğiyoruz, belki sıradanlaştırıyoruz ki her gecenin sonunda güneşin doğması, her güneşin sonunda da gecenin bastırması kadar normal, alışılagelmiş oluyor bizim için. Bunun en büyük örneği de zulümde insan ile şeytanın kurduğu ilişkidir.

Zulümde yavaş yavaş, sessizce ellerimize, dillerimize, kulaklarımıza görünmez bantlar yapıştırıyor şeytan. Bizi en kör noktadan vuruyor. İçimizde ümitsizlik buharı tüterken şeytanın zulmü boyamak için elimize tutuşturduğu boyalarla ilerliyoruz öylece. O boyalar türlü türlü fitneler, türlü türlü yalanlar dolanlar oluyor. İşte o boyalarla zulmü boyuyor ve gizliyoruz. Bir bukalemun misali olduğu yerde asla görülemiyor o zulüm!

İşte zulme de zulüm yapmaya da böyle alışıyoruz! Kirden ibaret zulmü boyuyoruz da boyuyoruz. Zulümleri, beceremediğimiz hâlde sıradanlaştırdıkça sıradanlaştırıyoruz!

Asıl “normal” olmaması gereken şey zulümken başka başka şeyler normal olmuyor, böyle hayatlarda! Mesela zulmü normal görenlere, sevgi normal gelmiyor. Bencilliği normal görenlere, koşulsuz iyilik normal gelmiyor. Bâtıl olanı normal görenlere Hakk normal gelmiyor!

Ne acı, öyle değil mi!

Bu noktada insan, en büyük zulmü kendine yapıyor. “Rûhunu şeytana satmak” dedikleri şey bu olsa gerek! Hiç şüphesiz, şeytanın bir diğer eli, bir diğer kolu, bir diğer dili, bir diğer gözü, bir diğer kulağı; ayakları, bedenleri ve rûhu oluyoruz.

Yine de çok şükür ki onun gücünü arttıracak olan da elbet bir gün alacak olan da bizleriz! İşte onun bazı insanlara yapabildiği şey, en fazla budur: ellere, gözlere, kulaklara bantlar yapıştırmak.

Yine çok şükür ki biz, o insanların kesimindeyiz ve şeytanın bize yapıştırmaya çalıştığı o bantları biraz gayretle sökebiliriz.

Etiket(ler): , , , .Yer işareti koy Kalıcı Bağlantı.

Bir yanıt yazın